Jednostka ucząca (learning object)

Jednostka ucząca (ang. learning object) to spójna porcja wiedzy przekazywana przy pomocy mediów różnego rodzaju (tekst, multimedia, wideo) i udostępniana uczącemu się jako całość. Jednostki uczące dostarczane są uczącemu się jako składowa kursu e-learning. W kursach e-learning jednostki uczące są organizowane w struktury hierarchiczne wynikające z charakteru materiału oraz celów dydaktycznych.

Przyjmuje się, że jednostka ucząca powinna być realizowana przez osobę uczącą się w sposób ciągły bez przerywania realizacji procesu dydaktycznego (tzn. bez odchodzenia od komputera). Cecha ta wyznacza ilość materiału dydaktycznego, która powinna zostać w niej zawarta - musi to być taka partia materiału, która będzie mogła być opanowana przez osobę uczącą się w czasie od 3 do 15 minut. Jednostki uczące powinny być konstruowane w taki sposób, aby wiedza w nich zawarta była spójna tzn. aby obejmowała taką partię materiału, która wyczerpuje pewne zagadnienie (bądź podzagadnienie) merytoryczne. Jednostki uczące powinny być tak tak zorganizowane, aby mogły być wykorzystana w kontekstach różnych kursów e-learning.

Ostatnia cecha jest niezwykle istotna w sytuacji w której kursy e-learning są budowane (uzupełniane) z wykorzystaniem repozytoriów kursów zarządzanych przy pomocy funkcjonalności LCMS systemów do zdalnego kształcenia. Na poziomie technicznym w większości podejść jednostki uczące są odwzorowane jako SCO (ang. sharable content object). SCO to podstawowa składowa standardu SCORM. Ten sposób odwzorowania jest niezwykle korzystny w sytuacji w której tak zbudowany kurs e-learning zostanie osadzony w systemie do zdalnego kształcenia klasy LMS/LCMS dysponującym zaawansowanymi mechanizmami śledzenia postępów uczącego się. Możliwe wtedy będzie obserwowanie postępów uczącego się w realizacji pojedynczego SCO. Rozwiązanie, w którym materiał dydaktyczny jest dzielony na jednostki uczące stoi w opozycji do wcześniej spotykanego w e-learningu podejścia organizowania treści dydaktycznej jako rozbudowanych "paczek" wiedzy wymagających od ucznia wielogodzinnej pracy. Podejście takie czerpało m.in. inspiracje z podziału materiału spotykanego w aplikacjach multimedialnych dostrarczanych na płytach CD-ROM. Jest ono niekorzystne ze względu na utrudnienia w wielokrotnym użyciu treści dydaktycznych oraz trudnościach w efektywnym śledzeniu realizacji materiału dydaktycznego przez uczącego się.